Ο όρος πολιτισμός (πόλις > πολίτης > πολιτισμός) εμφανίστηκε τον 18ο αι. από τον Αδαμάντιο Κοραή, ως αντιστοίχιση του γαλλικού civilisation.
Η πολιτισμική ανάπτυξη του ανθρώπου, είναι η πολιτιστική δράση (υλικά και πνευματικά έργα, δραστηριότητες και έθιμα) και η πνευματική καλλιέργεια, (αξίες, παραδόσεις, παιδεία, μόρφωση, αισθητική,) που συνισταμένα διαμορφώνουν τον τρόπο ζωής των ανθρώπων. Ένας πολιτισμός είναι μια έννοια πολυδιάστατη.
Σύμφωνα με την Δήλωση της Mondiacult, της παγκόσμιας συνόδου για την πολιτιστική πολιτική (Μεξικό 1982) : « Με την ευρεία του έννοια ο πολιτισμός αντιπροσωπεύει σήμερα το σύνολο των διαφοροποιών στοιχείων, πνευματικών και υλικών, διανοητικών και συναισθηματικών που χαρακτηρίζουν μία κοινωνία ή μία κοινωνική ομάδα. Συμπεριλαμβάνει, εκτός των γραμμάτων και των τεχνών, τον τρόπο ζωής, τα βασικά δικαιώματα του ανθρώπου, το σύστημα αξιών, τις παραδόσεις και τα δόγματα. [...]. Με την στενή του έννοια εννοεί κυρίως το σύνολο των αξιών καθώς και τις γνωστικές και αισθητικές συνήθειες μίας κοινότητας και υπό αυτό το πρίσμα περιλαμβάνει την πολιτιστική κληρονομιά, τις τέχνες, τη λογοτεχνία και τα κινήματα σκέψης.»
Στην εποχή μας θεωρώ πως ο Πολιτισμός της καθημερινότητας είναι αυτό που περιλαμβάνεται στην ευρύτερη έννοια Πολιτισμός. Γι αυτό το λόγο, στόχος πρώτος και κύριος όλων μας θα πρέπει να είναι η καλλιέργεια της αισθητικής Παιδείας. Η Γνώση είναι όπλο, και αυτό πρέπει να εμφυσούν γονείς, δάσκαλοι και πολιτικοί.
Προϋπόθεση για να υπάρχει Πολιτισμός είναι η ύπαρξη ταυτότητας, την οποία είναι προφανές πως έχουμε χάσει. Και την έχουμε χάσει διότι δεν υπάρχει η κατάλληλη Παιδεία προκειμένου να την προσφέρει και να τη μεταβιβάσει. Η πολιτιστική μας κληρονομιά είναι αγαθό δημόσιο, είμαστε υποχρεωμένοι να σεβόμαστε και να προστατεύουμε αυτή, εντούτοις δεν το κάνουμε. Θέτουμε εαυτούς θεατές, κρίνουμε δίχως να γνωρίζουμε και απαιτούμε δίχως να προσπαθούμε. Αυτό δεν λέγεται Πολίτης. Πολίτης είναι αυτός που συμμετέχει, που μαθαίνει, που νοιάζεται για όσα εύκολα και τυχαία κληρονόμησε. Όταν ζούμε στην εποχή που θεωρούμε καλλιτέχνες ένα στυλ ατόμων που αυτοπαρουσιάζονται προχωρημένοι με τη βοήθεια των δημόσιων σχέσεων χωρίς να έχουν μοχθήσει, είναι προφανές πως υπάρχει πρόβλημα. Και είναι προφανές, γιατί απλά μέσα μας ξέρουμε τι είναι καλλιτέχνης. Η Λέξη Καλλιτέχνης, πρεσβεύει κάτι πολύ μεγάλο το οποίο χάθηκε με τον καιρό στα πλαίσια της καλλιτεχνικής ελευθερίας. Καλλιτέχνες κατά τη γνώμη μου, ήταν οι ρεμπέτες. Έβγαζαν πόνο και αλήθεια, αυτό είναι τέχνη, η προσπάθεια για διέξοδο, όχι η προσπάθεια για προσωπική επιτυχία.
Η Πολιτιστική Παιδεία λοιπόν θα πρέπει να είναι προτεραιότητα στον τρόπο, που από δω και στο εξής θα διαμορφωθεί το πλαίσιο δράσης των ιθυνόντων. Στόχος της «ΑΛΛΑΓΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ» ήταν, είναι και θα εξακολουθεί να είναι η Αλλαγή Νοοτροπίας. Στο πλαίσιο αυτό μέσα από το πρόγραμμά της τέθηκαν οι άξονες με τη βοήθεια των οποίων ο νέος Οργανισμός οφείλει να δώσει έμφαση.
Συγκεκριμένα:
Η πολιτισμική ανάπτυξη του ανθρώπου, είναι η πολιτιστική δράση (υλικά και πνευματικά έργα, δραστηριότητες και έθιμα) και η πνευματική καλλιέργεια, (αξίες, παραδόσεις, παιδεία, μόρφωση, αισθητική,) που συνισταμένα διαμορφώνουν τον τρόπο ζωής των ανθρώπων. Ένας πολιτισμός είναι μια έννοια πολυδιάστατη.
Σύμφωνα με την Δήλωση της Mondiacult, της παγκόσμιας συνόδου για την πολιτιστική πολιτική (Μεξικό 1982) : « Με την ευρεία του έννοια ο πολιτισμός αντιπροσωπεύει σήμερα το σύνολο των διαφοροποιών στοιχείων, πνευματικών και υλικών, διανοητικών και συναισθηματικών που χαρακτηρίζουν μία κοινωνία ή μία κοινωνική ομάδα. Συμπεριλαμβάνει, εκτός των γραμμάτων και των τεχνών, τον τρόπο ζωής, τα βασικά δικαιώματα του ανθρώπου, το σύστημα αξιών, τις παραδόσεις και τα δόγματα. [...]. Με την στενή του έννοια εννοεί κυρίως το σύνολο των αξιών καθώς και τις γνωστικές και αισθητικές συνήθειες μίας κοινότητας και υπό αυτό το πρίσμα περιλαμβάνει την πολιτιστική κληρονομιά, τις τέχνες, τη λογοτεχνία και τα κινήματα σκέψης.»
Στην εποχή μας θεωρώ πως ο Πολιτισμός της καθημερινότητας είναι αυτό που περιλαμβάνεται στην ευρύτερη έννοια Πολιτισμός. Γι αυτό το λόγο, στόχος πρώτος και κύριος όλων μας θα πρέπει να είναι η καλλιέργεια της αισθητικής Παιδείας. Η Γνώση είναι όπλο, και αυτό πρέπει να εμφυσούν γονείς, δάσκαλοι και πολιτικοί.
Προϋπόθεση για να υπάρχει Πολιτισμός είναι η ύπαρξη ταυτότητας, την οποία είναι προφανές πως έχουμε χάσει. Και την έχουμε χάσει διότι δεν υπάρχει η κατάλληλη Παιδεία προκειμένου να την προσφέρει και να τη μεταβιβάσει. Η πολιτιστική μας κληρονομιά είναι αγαθό δημόσιο, είμαστε υποχρεωμένοι να σεβόμαστε και να προστατεύουμε αυτή, εντούτοις δεν το κάνουμε. Θέτουμε εαυτούς θεατές, κρίνουμε δίχως να γνωρίζουμε και απαιτούμε δίχως να προσπαθούμε. Αυτό δεν λέγεται Πολίτης. Πολίτης είναι αυτός που συμμετέχει, που μαθαίνει, που νοιάζεται για όσα εύκολα και τυχαία κληρονόμησε. Όταν ζούμε στην εποχή που θεωρούμε καλλιτέχνες ένα στυλ ατόμων που αυτοπαρουσιάζονται προχωρημένοι με τη βοήθεια των δημόσιων σχέσεων χωρίς να έχουν μοχθήσει, είναι προφανές πως υπάρχει πρόβλημα. Και είναι προφανές, γιατί απλά μέσα μας ξέρουμε τι είναι καλλιτέχνης. Η Λέξη Καλλιτέχνης, πρεσβεύει κάτι πολύ μεγάλο το οποίο χάθηκε με τον καιρό στα πλαίσια της καλλιτεχνικής ελευθερίας. Καλλιτέχνες κατά τη γνώμη μου, ήταν οι ρεμπέτες. Έβγαζαν πόνο και αλήθεια, αυτό είναι τέχνη, η προσπάθεια για διέξοδο, όχι η προσπάθεια για προσωπική επιτυχία.
Η Πολιτιστική Παιδεία λοιπόν θα πρέπει να είναι προτεραιότητα στον τρόπο, που από δω και στο εξής θα διαμορφωθεί το πλαίσιο δράσης των ιθυνόντων. Στόχος της «ΑΛΛΑΓΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ» ήταν, είναι και θα εξακολουθεί να είναι η Αλλαγή Νοοτροπίας. Στο πλαίσιο αυτό μέσα από το πρόγραμμά της τέθηκαν οι άξονες με τη βοήθεια των οποίων ο νέος Οργανισμός οφείλει να δώσει έμφαση.
Συγκεκριμένα:
Ø η ολοκλήρωση του μουσείου στο δυτικό άκρο
Ø η κατασκευή ανοικτού θεάτρου στο Ικόνιο
Ø η ολοκλήρωση της κατασκευής του μουσείου Ναυπηγικής- αλιείας
Ø η κατασκευή κλειστού πολιτιστικού πολύκεντρου
Ø η ανάπτυξη συνεργασίας με πολιτιστικούς εθνικοτοπικούς συλλόγους
Ø η συνέχιση των επιτυχημένων τμημάτων του ΔΗ.ΠΟ.Π
Ø η συμμετοχή των τμημάτων σε εκδηλώσεις άλλων δήμων ή κρατών
Ø η αναδιοργάνωση και ψηφιοποίηση της Δημοτικής Βιβλιοθήκης
Ø η ανάδειξη ιστορικών γεγονότων που έλαβαν χώρα στην πόλη μας
Η προσπάθεια για την επίτευξη των στόχων θα είναι σκληρή και επίπονη, και αυτό γιατί οι στόχοι είναι αναγκαίοι να επιτευχθούν περισσότερο από ποτέ. Όλοι εξάλλου μιλάμε την ίδια γλώσσα, αυτό που μας διαφοροποιεί είναι η ενέργεια και το ύφος που μας χαρακτηρίζει στη συμπεριφορά μας. Άρα εξαρτάται από την Αισθητική Παιδεία στην οποία δεν έχει δοθεί βάρος για πολλούς λόγους -που δεν είναι η στιγμή να παρουσιασθούν-η οποία παραμένει Μία και μόνη και αφορά στην σημασία της αισθητικής παιδείας στην καλλιέργεια του ανθρώπου.
Άμεσα (η αισθητική παιδεία) επενεργεί και στο συναισθηματικό κόσμο μας, ιδιαίτερα όταν ο κόσμος αυτός είναι ο εύπλαστος συναισθηματικός κόσμος του παιδιού. Με το να βοηθά στην έκφραση των συναισθημάτων μας, θετικών ή αρνητικών, συντελεί στην ανάπτυξη μιας όσο το δυνατό ισορροπημένης προσωπικότητας.
Η καθημερινότητα είναι ένα ποτάμι που κυλάει και μας παρασύρει σε ότι δε χρειάζεται σκέψη. Το εύκολα καταναλώσιμο είναι αυτό που δεν απαιτεί το χρόνο και μόχθο μας προκειμένου να κατανοηθεί. Όμως η νοοτροπία αυτή Πρέπει να αλλάξει. Θα είμαστε εδώ με συγκεκριμένο στόχο και όραμα, παλεύοντας στα δύσκολα, γιατί αυτό είναι που σε τελική ανάλυση μας εξυψώνει.
Η προσπάθεια για την επίτευξη των στόχων θα είναι σκληρή και επίπονη, και αυτό γιατί οι στόχοι είναι αναγκαίοι να επιτευχθούν περισσότερο από ποτέ. Όλοι εξάλλου μιλάμε την ίδια γλώσσα, αυτό που μας διαφοροποιεί είναι η ενέργεια και το ύφος που μας χαρακτηρίζει στη συμπεριφορά μας. Άρα εξαρτάται από την Αισθητική Παιδεία στην οποία δεν έχει δοθεί βάρος για πολλούς λόγους -που δεν είναι η στιγμή να παρουσιασθούν-η οποία παραμένει Μία και μόνη και αφορά στην σημασία της αισθητικής παιδείας στην καλλιέργεια του ανθρώπου.
Άμεσα (η αισθητική παιδεία) επενεργεί και στο συναισθηματικό κόσμο μας, ιδιαίτερα όταν ο κόσμος αυτός είναι ο εύπλαστος συναισθηματικός κόσμος του παιδιού. Με το να βοηθά στην έκφραση των συναισθημάτων μας, θετικών ή αρνητικών, συντελεί στην ανάπτυξη μιας όσο το δυνατό ισορροπημένης προσωπικότητας.
Η καθημερινότητα είναι ένα ποτάμι που κυλάει και μας παρασύρει σε ότι δε χρειάζεται σκέψη. Το εύκολα καταναλώσιμο είναι αυτό που δεν απαιτεί το χρόνο και μόχθο μας προκειμένου να κατανοηθεί. Όμως η νοοτροπία αυτή Πρέπει να αλλάξει. Θα είμαστε εδώ με συγκεκριμένο στόχο και όραμα, παλεύοντας στα δύσκολα, γιατί αυτό είναι που σε τελική ανάλυση μας εξυψώνει.
